Restauracja w centrum Warszawy. W toalecie na ścianie reprodukcja zdjęcia raka (kraba lub innego skorupiaka ze szczypcami). Na niej ktoś z gości napisał flamastrem: „Czas odejść do tyłu po cichu”.

Dziwne miasto. Po wielkiej burzy, zjadłem kałamarnicę u lesbijek, teraz jestem już prawie przy S. Marco. Uroda nie do opisania, puste i smutne miasto, nie wiem, jak to nazwać…

Skręcam gdzieś przez pomyłkę i wypadam na błyszczący od deszczu pl. Św. Marka. 50 m od zamkniętej i ciemnej bazyliki unosi się zapach kadzidła. Bazylika jest ciężka, zapada się, po deszczu zbiera się przy niej wielka kałuża i broni dostępu. Grubi amerykańscy turyści gramolą się mozolnie oglądać most westchnień. Jest malutki. Ze wszystkich stron otulają go rusztowania, ubrane w gigantyczną reklamę BULGARI.

Na pogrzebie Izabeli Jarugi-Nowackiej, już po nabożeństwie, kondukcie i wszystkich przemówieniach, po odmaszerowaniu wojska, odtworzono piosenkę Kocham cię, życie.

Wzruszające jakoś.

To była książka roku 2009, zdecydowanie. Pod względem arcydzielności nic się z nią chyba długo nie zrówna.
Nie tylko ja noszę ją w sobie, pielęgnuję, myślę nią. Zabrałem Ciechowi i pewnie tęskni. Zaraz mu odkupię egzemplarz.

Przed oczami mam Mirona widoki z okien na Siekierki i Gocław. Wędrówki po Grochowie i Bródnie. Penetrowanie nowego Dworca Centralnego. Podróże nocnym 610. Rynek Ateński. Zakupy na Rondzie. Jadwigę i Dziadka na Hożej. Le. na Placu Dąbrowskiego. Obrazy. Kwiaty. Dużo muzyki.

„Wywiesiłem się z dziewiątego piętra w dół. Ile ludzi, dzieci, huśtawka, trawki, podlatuje piesek, niucha, pewnie urodzony w styczniu, w lutym. W piaskownicy dzieci. Małe, mało. Jedno aż nieporadne. Co ono ma z tego? Czy ma? I ile? I nagle wypatrzyłem tą piaskownicę napadem całego uczucia. Ogromnie dużo ma. Nie wie co, ale całe jest w piachu. W obijaniu ręką o deskę, o ciepło. O, tak, pamiętam, jakbym tam spadł, jak w niebo, w ten piasek, grzebał się. I całe to małe towarzystwo nie liczy czasu. Zrobiła się z miejsca wieczność. Czas wisi. Czas jest odłożony. Już zwyciężony? Ale racja. Za ileś to ten piesek nie będzie tak w tym szczęściu. I to dziecko też nie. Zmienią się, odmienią z czasem. »Czas«, wyraz, jest. No, trudno. To tyle, co ja go teraz potrzymam w ręku nad podwórkiem. Wisi. Porozumienie. Ma dwa końce, ale jeden koniec utopiony w żywiole oddalenia, niezłapania. To tak i z Mozartem. On nadawał mi wtedy, teraz ja odbieram. Trzymam za ten koniec, tamten utopiony. Więcej się nie da.”
Miron Białoszewski Chamowo

Pod koniec swojego panowania zima sprawiła nam prezent: przysypała świat obficie białym cukrem pudrem. Za moim oknem ciemnozielone świerki i czarne drzewa bezliściaste dźwigają puszyste grudy pozlepianego puchu. Wczoraj wracaliśmy z Ciechem z Marek, zachwycając się. Dziś zachwycam się dalej.

Ta zima właściwie jest mi na rękę. Przykryć się śniegiem i spać. Jedyne, co się dzieje rzeczywiście, to remont mojego nowego mieszkania. Roznosi mnie niecierpliwość, chciałbym już tam. Pokonuję kolejne wyzwania, te swoje lęki, że pierwszy raz, a jak pierwszy raz, to nie dam rady.
Na to idzie cała energia, której mało, więc ograniczyłem pracę, prawie nic nie zarabiam jeszcze do końca marca. Porzuciłem rozmaite prace zewnętrzne, poza dwoma projektami, które jeszcze mnie kręcą. Jestem ostrożny. Po powrocie do domu zapadam się w sobie.
Dobrze jest zniknąć. Być oddalonym nieco od ludzi, dawać czasem znak życia, żeby bliscy się nie martwili. Nic złego się nie dzieje.
Moje życie seksualne istnieje wyłącznie w wyobraźni, emocjonalne wyciszam. To zjawisko, które swój początek miało jakiś rok, półtora roku temu. Widze, że to dobry dla mnie sposób przetrwania. Jestem przysypany, przykryty. Wolę tak. Nie umiem już o tym ciągle mówić. W ogóle już nie chcę o tym mówić. W ogóle już chętnie bym pomilczał. Program radiowy z dobą ciszy. Telewizja bez obrazu. Książka z białych kartek. Biel.

Rozpada się. Rozchodzi. Blogi zamierają. Życie wcale nie wzbiera. Zabieramy się za nie. 

Wielka pokusa odłączenia. Nie ufam nadziejom. Chwytam się tego, co materialne. Nowe mieszkanie, podłoga, szafa, łóżko, blaty i kafle.
Nowe pomysły na zawodowe spełnienia. Chwilowe euforie i radości. Chwilowe zapaści. Niechęci do dalszych pomysłów. Niechęci do pracy. Wielkie wyprawy na przedmieścia. Życie biurowe. Wreszcie nowe płyty, nasycone lektury. Potem zwątpienia.
Pora zmierzchów czerwonych. Pora czarnych drzew.